Hoe het verder ging…

Jawel, u leest hier een bericht vanaf Hollandsche bodem! Veilig en gezond zijn we weer thuisgekomen uit het land dat we met een klein beetje tegenzin (of weemoed?) achterlieten. We mogen terugkijken op een prachtproject! De acties voor geld, de voorbereidingen voor de bouw, de bouwtekeningen die we maakten en de materialen die we verzamelden: al het werk in Nederland is niet voor niets geweest! Van 19 juli tot 10 augustus hebben we verder gebouwd op die ‘Nederlandse fundering’.

Het kleine dorpje Albele lag midden in de prachtige natuur, aan een zandweggetje in de bergen. In dit afgelegen gebied, ongeveer 40 minuten (met de auto) van de dichtstbijzijnde stad, hebben we de dokterspost gebouwd. “Voor de mensen die hier wonen, die het ontzettend hard nodig hebben, voor de jeugd en voor de generaties van de toekomst”, zei de burgemeester tijdens de opening.

Op de Roemeense fundering hebben wij in twaalf dagen het gebouw neer kunnen zetten. De dokterspost bevat nu een apotheek, een spreekkamer, een behandelkamer, een sterilisatieruimte, een stookhok, twee wc’s en een wachtkamer. De dokter straalde om dit resultaat en gaf aan het gebouw helemaal compleet te vinden.

Het Roemeense klimaat hebben we inmiddels leren kennen.. De thermometer kwam dit jaar zelden (of: overdag helemaal niet) onder de 30 graden Celcius, maar ondanks deze tempratuur ging het werk door in een stevig Nederlands tempo. Vanaf kwart over zeven ’s ochtends tot hal zes ’s middags waren hamerslagen en boormachines te horen op de bouwplaats. En de jongens renden ook in de brandende zon even makkelijk over de dakplaten.

’s Avonds en op zaterdag ontdekten we met elkaar de boeiende cultuur en natuur van Roemenië. Een markt, een kerk, een bergbezoek. Vrijdag op zaterdagnacht hebben we in een duizend-sterrenhotel geslapen. Met z’n allen op de berg, zomaar in de buitenlucht. O, wat is dat gezellig, maar o, wat slaap je dan weinig;)

Veel hulpgoederen hebben we uitgedeeld. Voor het arme gezinnetje tegenover de school hebben we een varkentje gekocht. Dat is een blijvende investering! Ook veel Evangelieboekjes (Marcus, Lukas, Johannes) hebben we achtergelaten in Roemenië. We hopen dat vooral dit werk gezegend mag worden.

De bouw liep dit jaar heel voorspoedig. Aan het einde van de tweede dag stonden alle binnen- en buitenmuren overeind, op de vijfde dag ging het dak er al op. Natuurlijk moesten we ons soms op een Roemeense manier behelpen. In Albele is onvoldoende elektriciteit aanwezig om het hele dorp optimaal stroom te geven. Omdat wij veel nodig hadden (door grote bouwmachines en wasmachines etc.), viel de stroom zo nu en dan uit in onze verblijfplaats. Gelukkig zorgde de burgemeester voor een aggregaat op de bouw. In onze verblijfplaats bleef het schipperen met de stroom die we hadden. De wasmachines draaien daarom alleen ‘s nachts, stofzuigen deden we in de bouwpauze en als we andere elektrische apparaten gebruikten, floepten de lichten automatisch uit;)

Na zo’n dag werken is iedereen zo bezweet dat een douche wel een heel fijne optie lijkt. De burgemeester had speciaal voor ons een douche aan laten leggen, maar waar je de doucheslang of douchekop ook aanraakte, vaak kreeg je een schok. Daarom bleven we buiten onze haren wassen. En wat zijn de jongens dan ineens aardig in het aanbieden van hulp..;D Natuurlijk loopt dat uit op een water- en sopgevecht… En als we echt allemaal vies zijn, dan gaan we naast elkaar op tuinstoelen zitten. Want dan wordt een speciale haarwasserette geopend, die massawerk levert met de tuinslang..

Het project was qua oppervlak kleiner dan de school die wij als werkgroep vorig jaar bouwden. Toen moesten we vooral denken in snelheid, nu hadden we de mogelijkheid om veel aandacht te besteden aan kwaliteit. Zo werden de contouren van een prachtig gebouw zichtbaar. Geen rode maar blauwe met witte kozijnen dit jaar. En binnenin zelfs helemaal ingericht. De dokter kon meteen beginnen;)

Tijdens de opening werden we toegesproken door de burgemeester en door iemand van de provincie van het dorpje waar we verbleven. De mannen waren erg blij met het resultaat en zagen onze manier van werken als voorbeeld voor hun volk. “Jullie hadden ook kunnen kiezen voor een zonnige vakantie in een warm land”, zei de burgemeester verbaasd.

Maar voor ons was deze vakantie de mooiste zonvakantie die we maar konden bedenken! De combinatie van het werken voor een doel, de groepsgezelligheid, de adembenemende omgeving en het feit dat we iets konden doen voor onze medemens die het zoveel slechter heeft dan wij, maakten dat wij een onvergetelijke reis hadden.

Wie weet tot ziens, Roemenië!