21 juli 2016, eindelijk was het zover!

De spullen inladen, passen en meten. Op weg maar Roemenië, zo’n slordige 2500 kilometer rijden. Er volgde een lange reis, Duitsland, Oostenrijk, Hongarije. En uiteindelijk Roemenië.

Na een overnachting in het hotel in Roemenië volgden de laatste kilometers. Wat waren we nieuwsgierig naar onze bouwplaats en ons verblijf. De bouwleider was gelijk al aan het meten of de fundering goed was gestort. En dat was ‘ie! (maken we niet veel mee).

Ons verblijf bestond uit een door de Europese Unie gemaakt internaat wat na de zomer in gebruik word genomen. Iedereen had een kamer voor drie personen, met daarbij zelfs een douche! Al hoewel daar geen warm water uit kwam, was het koud douchen. We bezaten een keuken (zonder gas). Waardoor we de eerste twee dagen niet warm konden koken.

De eerste bouwdag brak al snel aan. Er kon begonnen worden met het zetten van de kin balken. Onder tussen werden door de Roemenen de wanden naar boven gebracht met de karuja (paard en wagen). Wat waren de Roemenen behulpzaam! Na een dag hard zwoegen waren alle wanden gezet! Een topprestatie!

En zo gingen we de volgende dag met volle moed de spanten plaatsen. En zo brutaal als de Nederlanders zijn. Wordt er gedronken op het hoogste punt. En dat liet de burgemeester geen twee keer zeggen. Zo zijn we op woensdagavond wezen BBQ’en bij de burgemeester.

Na zo’n gezellig BBQ konden we het niet te laat maken. Want de volgende dag moesten we weer aan de slag. Op sommige dagen was het erg heet. En kochten we heerlijke watermeloenen die er met pap ingingen. Of af en toe een ijsje halen bij de lokale ‘van alles wat’ winkel. De vrieskast was er haast leeg gekocht.

Na al dat harde werken gingen we ‘s avonds kleding uitdelen. Samen met de sociale werker van de burgemeester die gelukkig Engels kon. Hebben we heel veel mensen kunnen helpen in hun behoeften. Elke keer blijft toch weer schokkend om te zien hoe de mensen rond komen. Een vrouw met suikerziekte die geen medicijnen had. Gezinnen van 8 tot 10 kinderen die allemaal in één kamer slapen, die niet groter is dan mijn eigen slaapkamer. Gaten en kieren, stel je voor dat je in de winter met -30 graden hier moet slapen.

We bezochten het gebergte Bicaz en de stad Piatre Neamt. Met de kabelbaan naar boven genieten van het prachtige uitzicht. Afsluitend lekker eten. Zondags bezochten we de lokale kerkdienst. En s’avonds luisterden we een preek. Tja, en dan mochten we ‘s maandags weer aan de slag.

Gipsen, schilderen, sauzen, elektrisch, tegelen, leidingen leggen, hout sjouwen. Iedereen had zo zijn taak om de dokterspost af te maken. Wat werden we toch verwend door die Roemenen, dan kwamen ze watermeloenen brengen, de andere keer broden. Je merkte echt dat ze dankbaar waren. En zo heeft de burgemeester ons een uitje aangeboden op zaterdag. We zijn naar de zoutmijnen van Moldava geweest. En vervolgens naar een prachtig gebied (waar ik de naam niet meer van weet). Om daar te wandelen en te genieten van de schoonheid van de natuur.

Dinsdag was het dan zo ver. De opening van de dokterspost! Wat geeft dat een voldoening als het helemaal af is. Wat was het een drukte. Ik schat dat er zo’n 150 tot 200 mensen kwamen kijken wat we gebouwd hadden. Na een toespraak van de plaatselijk geestelijke, burgemeester en onze bouwleider. Mocht het lint worden doorgeknipt. Na een applaus, liep de dokterspost vol met nieuwsgierige mensen. Om te kijken wat die Nederlanders gemaakt hadden. Als afsluiting een BBQ bij de burgemeester.

De dag erna was het inpakken en afscheid nemen. En weer terug naar huis. Het liefst hadden we nog wat langer gebleven. Helaas zat dat er niet in. En dan weer 2500 kilometer terug. Langs bergen, Over heuvels. Het is het allemaal waard geweest.