Een indruk

Een dankbare blik, lieve woorden en een handkus. In elke kamer in het ziekenhuis hangt eenzelfde, bedompte lucht, maar de mensen die er liggen hebben ons nodig. Dankbaar voor het kleine beetje aandacht dat we hen kunnen geven op deze winterdag. Lieve woorden die ze uiten als we hen Evangeliën, sinaasappels en bananen geven. Men geeft een handkus of spreekt hem uit (‘sarut-mâna’). Nadat we alle patiënten op de afdeling hebben bezocht, lopen we terug. Wat is het mooi om te zien dat mensen de Evangeliën al hebben open geslagen en erin lezen! We voelen ons op deze eerste ‘werkdag’ in Onesti al ontzettend dankbaar.

Onze reis voert verder. Naast het bezoeken van ziekenhuizen, gaan we ook arme gezinnen in Onesti in. Samen met Angela gaan we bij de Roemenen in Onesti naar binnen. De voedselpakketten die we die ochtend hadden gemaakt, delen we uit. Ook de kleding voor moeders, kinderen en baby’s vindt hun bestemming. Het belangrijkste, de Evangeliën en de Bijbels, worden dankbaar aangepakt. Poe heeft ons het liedje ‘Lees je Bijbel, bidt elke dag’ in het Roemeens aangeleerd zodat we de mensen, ondanks de taalbarrière, toch iets mee kunnen geven:‘Citeste Biblia fiecare zi’ (Lees de Bijbel elke dag). En wat een simpele ballon al niet kan doen. Dan komen alle kinderen los; ze genieten met volle teugen van de aandacht die ze krijgen.

Ondertussen lijkt het wel voorjaarsweer met een lekker zonnetje en temperaturen van 16 graden.

Na twee dagen vanuit Onesti te hebben uitgedeeld, vertrekken we naar Bacau. We maken daar Eerste Kerstdag mee met de gemeente van de B.E.R. kerk. Tijdens een dienst waarin meerdere mannen voorgaan en waarin de kinderen teksten opzeggen en liederen zingen, staat centraal dat Jezus geboren is om zondaren te redden. Hoewel we er niet veel van kunnen verstaan, is het mooi om dezelfde God te mogen aanbidden en te zingen van Hem.

Tweede Kerstdag vullen we op een andere manier in dan we in Nederland doen: we luisteren een preek en ’s middags gaan we met meneer Rosca, een evangelist in Bacau, de stad in om arme gezinnen te helpen.

Op zaterdag verhuizen we opnieuw. Nu voert de reis ons naar Siret, waar we in Jacobs Well verblijven. In het weekend valt er een laag sneeuw, en daalt de temperatuur onder 0, zodat we het echte Roemeense winterweer toch nog mee kunnen maken. Maandag en dinsdag gaan we samen met Tidi ziekenhuizen en psychiatrische instellingen in. We bezoeken ook nog een ziekenhuis speciaal voor TBC patiënten.

Bedompte kamers, geen privacy, twintig mannen op twaalf bedden, maar toch dankbare blikken als we spullen komen uitdelen. Iedereen is blij met een banaan en een sinaasappel. Wat geeft het een voldoening als we iets van onze rijkdom kunnen delen.

Woensdag, de dag van vertrek, geeft de thermometer –20 aan. Onze reis gaat over ‘de drie bergen’, schitterend met al die sneeuw. Oud en nieuw vieren we in een hotel in Roemenië, vlakbij de grens met Hongarije.

Na een ontzettend mooie reis zijn we weer gezond en wel terug gekomen in Zegveld. Het gewone leven begint weer. Een leven in rijkdom. Laten we blijven bidden voor onze medemensen in

Roemenië, en ook daarbuiten, die een leven in aardse rijkdom moeten missen. We hopen dat zij door de Bijbels en Evangeliën die we konden uitdelen eens echt rijk zullen zijn.